Ελληνικά
Giriş Tarihi : 10-06-2021 09:20   Güncelleme : 10-06-2021 09:20

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ως εγγύηση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Νάσος Θεοδωρίδης*

Ο υποχρεωτικός εμβολιασμός ως εγγύηση για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Προκειμένου ο υπογράφων να μην παρεξηγηθεί από τον αναγνώστη, θα ξεκινήσει με μια κωδικοποιημένη καταγραφή αξιακής ταυτότητας: επί της αρχής και στο πλαίσιο μιας συνεπούς ελευθεριακής -πλην όμως βαθιά κομμουνιστικής- προσέγγισης, τάσσομαι αναφανδόν υπέρ της υπεράσπισης κάθε ατομικής ελευθερίας, ασχέτως του εάν αυτή συνεπάγεται ή δεν συνεπάγεται βλαπτικές συνέπειες για το ενδιαφερόμενο άτομο, όπως π.χ. η αποποινικοποίηση της χρήσης σκληρών και μαλακών ναρκωτικών ουσιών, η κατοχύρωση του δικαιώματος αυτοπροσδιορισμού για όλες τις μειονότητες, η αναγνώριση όλων των πτυχών αυτοδιάθεσης που σχετίζονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό (π.χ. τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια ή απόλυτη ελευθερία διόρθωσης φύλου), η αποποινικοποίηση της άρνησης στράτευσης και η κατάργηση της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας, η δυνατότητα αποφυλάκισης ενός ποινικού κρατούμενου, η θεσμική αναγνώριση της πολυσυντροφικότητας, κ.λπ.

Ομως όλα τα παραπάνω προϋποθέτουν τη συνδρομή μιας απαράβατης προϋπόθεσης: να αποτελούν πράξεις αυτοπροσβολής και όχι ετεροπροσβολής. Με άλλα λόγια, οι επιπτώσεις των πράξεων αυτών δεν θα πρέπει να θίγουν συγκεκριμένα δικαιώματα συγκεκριμένων προσώπων στα πλαίσια της κοινωνικής συμβίωσης.

Και τούτο διότι η ελευθερία ως ιδιότητα και ως κατάσταση έλκει τη γοητεία της και την ηθική νομιμοποίησή της μόνο από την παράμετρο της δυνατότητας όλων για ίση πρόσβαση σε αυτήν, δηλαδή για ίση απόλαυση της ελευθερίας. Για να περιγράψει καλύτερα την προσέγγιση αυτή, ο φιλόσοφος Μπαλιμπάρ χρησιμοποίησε τον εύστοχο όρο «ισοελευθερία». Φυσικά, είχε προηγηθεί ο Μαρξ, τονίζοντας ότι η ελεύθερη ανάπτυξη του καθενός προϋποθέτει την ελεύθερη ανάπτυξη του κάθε συνανθρώπου. Ετσι, γίνεται κατανοητό ότι με βάση μια ορθή ελευθεριακή αριστερή συλλογιστική, μόνο η ισότητα «δικαιούται» να νοηματοδοτεί πλήρως την ελευθερία και να την καθιστά θεμιτό στόχο για όλα τα άτομα.

Το ελληνικό Σύνταγμα έχει έμμεσα υιοθετήσει τον διαχωρισμό μεταξύ πράξεων αυτοπροσβολής και ετεροπροσβολής, κατοχυρώνοντας στο Αρθρο 5 την «ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας» υπό τον όρο αυτή να μην παραβιάζει «τα δικαιώματα των άλλων». Δεν είναι τυχαίο ότι η διάταξη αυτή συμπυκνώνει αξίες, νοήματα και αρχές που εντοπίζονται διαχρονικά σε μεγάλα πνευματικά ρεύματα που αρχίζουν από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και τον χριστιανισμό και φτάνουν μέχρι τον Διαφωτισμό, και μάλιστα και υπό τις δύο εκδοχές του (τον φιλελευθερισμό και τον μαρξισμό).

Αντιθέτως, στον αντίποδα αυτής της θεώρησης, συναντάμε τον ατομικισμό που διαπνέει τους θιασώτες ενός μείγματος Ακροδεξιάς και σκληρής νεοφιλελεύθερης Δεξιάς, που προσεγγίζει το άτομο ως αποκομμένο από τα κοινωνικά συμφραζόμενα και ως εχθρικό προς αυτά. Υποστηρίζω ότι σε όλες τις λεγόμενες «ψεκασμένες θεωρίες», εκτός από το στοιχείο του ανορθολογισμού και του παραλογισμού, υποκρύπτεται και ένας ελάχιστος κοινός παρονομαστής: η παγερή και εγωκεντρική αδιαφορία για τον συνάνθρωπό μας, και ειδικά αν αυτός είναι ευάλωτος ή αδύναμος.

Ετσι, τον πεπεισμένο ιδεοληπτικό οπαδό της δήθεν επικινδυνότητας των εμβολίων και εχθρό της επιστήμης ή και τον φοβισμένο ατομιστή δεν τον ενδιαφέρει αν η δική του απόφαση να μην εμβολιαστεί θα επηρεάσει άμεσα τις ζωές συγκεκριμένων ευάλωτων και αδύναμων ανθρώπων που είναι ανυπεράσπιστοι επειδή είτε δεν μπορούν να εμβολιαστούν καθόλου, αφού στη δική τους περίπτωση το εμβόλιο είναι είτε απαγορευτικό είτε αναποτελεσματικό, όπως π.χ. ομάδες αλλεργικών ασθενών ή ασθενών που έχουν αυτοάνοσα νοσήματα ή κάνουν χημειοθεραπείες, είτε δεν έχουν προλάβει να εμβολιαστούν ή εξέπνευσε η οκτάμηνη περίοδος διάρκειας του εμβολίου. Επιπλέον, ο αρνητής υπονομεύει έμπρακτα το χτίσιμο του τείχους ανοσίας.

Αξίζει να τονιστεί ότι απέναντι στο «δικαίωμα» του αντιεμβολιαστή δεν αντιπαραθέτουμε ένα αόριστο και ασαφές «γενικό δημόσιο συμφέρον», κάτι που όντως θα αποτελούσε μια προβληματική στάση. Αντιθέτως, αντιπαραθέτουμε τα πολύ συγκεκριμένα ανθρώπινα δικαιώματα στην υγεία των πολύ συγκεκριμένων ατόμων που θα πληγούν άμεσα από τη δική του ανεύθυνη και αντικοινωνική συμπεριφορά. Βέβαια, θα μπορούσε κανείς να αντιτάξει ότι είναι προτιμότερη μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης παρά η θέσπιση ενός υποχρεωτικού εμβολιασμού.

Οχι, δυστυχώς δεν είναι έτσι τα πράγματα, διότι η ύπαρξη άμεσου και παρόντος κινδύνου για τα ανωτέρω ανυπεράσπιστα και ευάλωτα άτομα δεν μας επιτρέπει από χρονικής άποψης να περιμένουμε να αλλάξουν άποψη όσοι δυσπιστούν έναντι των εμβολίων, καθώς καθημερινά χάνονται δεκάδες ζωές! Δεν μπορεί η σωτηρία μιας ανθρώπινης ζωής να εξαρτάται από την αλλαγή απόψεων του οποιουδήποτε. Φυσικά, αναφερόμενοι σε υποχρεωτικότητα, δεν εννοούμε βαριές καταδίκες, αλλά μια σύμφωνη με τη συνταγματική αρχή της αναλογικότητας επιβολή διοικητικού προστίμου εισπρακτέου από την ΑΑΔΕ, μαζί με θεσμικά εμπόδια σε συναλλαγές που συνεπάγονται μεσολάβηση του Δημοσίου (π.χ. συμβολαιογραφικές πράξεις, σχέσεις κι επαφές με τη Διοίκηση κ.λπ.).

* Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι δικηγόρος και μέλους του Τομέα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΜέΡΑ25

 

https://www.efsyn.gr/stiles/apopseis/297585_o-ypohreotikos-emboliasmos-os-eggyisi-gia-tin-prostasia-ton-anthropinon